پترزبورگ: مهمانی سمبولیستی در یک شب زمستانی روسی

حزب به پسر دستور می‌دهد که با بمبی پدرش، سناتور حکومت، را به قتل برساند. اما نیکولا آپولونویچ بمب را دستکاری می‌کند و داستان به مسیری تازه می‌رود.
رمان پترزبورگ، یک مهمانی سمبولیستی در یک شب زمستانی روسی است که خواننده را به شهری پر از اضطراب و آشوب می‌برد. در این شهر، بارش بی‌امان برف، پرچمی سرخ را بر روی درشکه‌ای کرایه‌ای به اهتزاز درمی‌آورد و مسافران مراسم مهمانی از پنجره‌های درشکه به بیرون چشم دوخته‌اند، درست در چشم‌انداز یک پترزبورگ جدید.
در مراسم مهمانی، همه حضور دارند، از طبقه بالا تا آس و پاس‌ها. آنچه این گردهمایی را متمایز می‌کند، میهمانان آس و پاس هستند که مدام از انقلاب سخن می‌گویند. این محفلی جوان نه ثروتمند بود و نه اهل مال‌اندوزی، بلکه نسلی از جوانان بود که با چند پشیز به سختی تحصیلاتش را به اتمام رسانده و از ادای کلماتی چون انقلاب و تحول لذت می‌بردند.
در پترزبورگ، سیر شخصیتی نیکولا از یک انقلابی پرشور تا عارفی آرام در یک روستای روسی به خوبی توصیف و بیان شده است.

درباره نویسنده

بوریس نیکلایِوچ بوگایِف (۲۶ اکتبر ۱۸۸۰ – ۸ ژانویهٔ ۱۹۳۴)، مشهور به آندری بیه‌لی، شاعر، رمان‌نویس، نظریه‌پرداز و منتقد ادبی اهل روسیه بود. مهم‌ترین اثرش، رمان پترزبورگ، از سوی ولادیمیر نابوکوف به عنوان یکی از چهار شاهکار بزرگ منثور قرن بیستم معرفی شده است.

برشی از کتاب

نیکلای آپالونویچ در سال 1913 بیشترین اوقاتش را در دشت و صحرا و جنگل میگذراند؛ و به امور زراعی توجه و دقت خاصی نشان میداد؛ کلاه لبه دار بر سر میگذاشت؛ کتی به رنگ شتر بر تن میکرد؛ با چکمه اش جیر جیر میکرد، ریش طلایی پهنش به کلی قیافه اش را تغییر داده بود و انبوه موهای کلاه سانش با تارهای نقره ی پر شده بود، این تارهای سپید، نابهنگام و غفلتا سبز شده بودند؛ چشمانش در مصر دچار ناراحتی شده بود و حالا عینک تیره بر چشم میزد. صدایش خشن شده و صورتش سوخته بود، حرکاتش فرزی گذشته را نداشت؛ عزلت گزیده بود؛ با کسی مراوده ای نداشت؛ اغلب او را در کلیسا میدیدند؛ میگویند تا آخرین روزهای زندگی اش فلسفه ی اسکووردا را مطالعه میکرد.
والدینش دیده از جهان فروبسته بودند.