اروپا
فئودور داستایفسکی، نویسنده‌ی بزرگ روسی که به خاطر قلم قدرتمند و تحلیل‌های عمیق روان‌شناختی شناخته می‌شود، در میانه‌ی قرن نوزدهم راهی سفری به اروپا شد که قرار بود برای درمان صرعش باشد، اما این سفر تبدیل به فرصتی برای مواجهه با دنیایی شد که از آن به شدت متأثر شد. داستایفسکی در این سفر از شهرهای مهم اروپایی مانند وین، برلین، پاریس، فلورانس، میلان و لندن دیدن کرد و آنچه دید و شنید را در قالب یادداشت‌هایی نوشت که بعدها به‌عنوان آثار ماندگاری شناخته شدند.
این یادداشت‌ها، که در کتاب اروپا  گردآوری شده‌اند، بیشتر از یک گزارش سفر عادی هستند. داستایفسکی با نگاهی دقیق و بی‌پرده، تفاوت‌ها و تناقض‌های بین روسیه و اروپا را برجسته می‌کند و از طریق آن‌ها به نقد زندگی و فرهنگ غربی می‌پردازد. او به‌وضوح نشان می‌دهد که چگونه روس‌ها در برابر فرهنگ غربی شیفته و سرگردان شده‌اند و حتی گاهی به این باور رسیده‌اند که اروپا را بیشتر از خود اروپایی‌ها می‌شناسند.
داستایفسکی با چشمانی تیزبین و نگاهی انتقادی به بررسی ابعاد مختلف فرهنگی، اجتماعی و سیاسی اروپا می‌پردازد. او از لیبرالیسم و سوسیالیسم گرفته تا رفتارهای روزمره مردم و حتی معماری شهرها، همه را زیر ذره‌بین قرار می‌دهد. این تحلیل‌های تند و تیز او، گاهی با طنز تلخ و گاهی با لحنی بسیار جدی و هشداردهنده همراه است. او اروپا را نه تنها از دید یک گردشگر، بلکه به‌عنوان یک منتقد فرهنگی و اجتماعی بررسی می‌کند و در نهایت به این نتیجه می‌رسد که گرچه بسیاری از روس‌ها شیفته‌ی غرب هستند، اما باید با نگاه نقادانه‌تری به این فرهنگ نگریست.

درباره نویسنده 
فئودور داستایفسکی، زادهٔ ۱۱ نوامبر ۱۸۲۱ در مسکو، از برجسته‌ترین نویسندگان روسیه و جهان است. دوران جوانی او با فقدان والدین و ورود به دانشکدهٔ نظامی همراه بود، اما به زودی مسیر خود را به سوی ادبیات تغییر داد. بیچارگان (۱۸۴۵)، نخستین رمان او، شهرتی رادیکال برایش به ارمغان آورد.
در سال ۱۸۴۹، داستایفسکی به دلیل فعالیت‌های سیاسی به اعدام محکوم شد، اما در آخرین لحظات، حکم به زندان و خدمت در ارتش تغییر یافت. این تجربهٔ تلخ تأثیر عمیقی بر اندیشه‌های او گذاشت و به نگاهی عمیق‌تر نسبت به مسائل انسانی و اجتماعی منجر شد.
پس از آزادی، او به انتشار آثار مهمی همچون جنایت و مکافات، قمارباز و جن‌زدگان پرداخت. این آثار او را به شهرت جهانی رساندند و نمایانگر دیدگاه‌های انتقادی او به روشنفکری و افکار آزادی‌خواهانه عصر خود بودند. برادران کارامازوف، آخرین و برجسته‌ترین اثر او، به بررسی عمیق مسائل فلسفی و دینی پرداخته و همچنان یکی از تأثیرگذارترین آثار در تحلیل‌های روان‌شناختی و فلسفی است.
داستایفسکی در ۹ فوریه ۱۸۸۱ بر اثر خون‌ریزی ریه درگذشت، اما آثارش همچنان الهام‌بخش اندیشمندان و ادیبان در سراسر جهان است. زندگی و آثار او بیانگر درگیری‌های عمیق انسانی و اجتماعی است که با مهارت در نوشته‌هایش به تصویر کشیده شده‌اند.

گشتی در کتاب
اول این که قبل از هر چیزی باید روس بشویم. اگر این جهان وطنی همان اندیشه ی ملی روسی است، پس هرکدام از ما قبل از هر چیزی باید بشویم ، یعنی باید خودمان باشیم و بعد از آن همه چیز به تبع همین قدم اول تغییر خواهد. روس شدن یعنی این که از تحقیر و خوارکردن مردم خودمان دست برداریم. و اروپایی همین که ببیند ما داریم به مردم و ملیت مان احترام می گذارین در دم به مان احترام خواهد گداشت . و در حقیقت، هر چقدر روحیه ی ملی مان را با استقلال و قدرت بیشتری بپرورانیم با قدرت و صمیمیت بیشتری می توانیم مصاحب روح اروپایی شویم و زمانی که با آن قرابتی حاصل کردیم ….