جامعه‌ی باز و دشمنان آن
کتابی علیه تاریخ گرایی افلاطون، هگل و مارکس

این کتاب را باید شورشی تمام عیار علیه تاریخ گرایی دانست که در آن پیشنهاد می شود این عقیده که تاریخ نبرد قدرت داور ما خواهد بود و تاریخ حقانیت ما را ثابت خواهد کرد، کنار بگذاریم تا بتوانیم قدرت را تحت نظارت درآوریم. 
به عقیده پوپر اگر چنین بیندیشیم که تاریخ پیشرفت می کند یا اینکه ما در مسیر پیشرفت هستیم، آنگاه خود را در معرض اشتباه همان کسانی قرار داده ایم که معتقدند تاریخ دارای معنی است و میتوان آن را کشف کرد و نیازی نیست که بدان معنایی بدهیم. زیرا پیشرفت به معنی حرکت ما به سوی هدف و مقصود ماست. به سوی هدفی که در نظر داریم. همچنان که هر یک از آدمیان هم هدفی دارند. تاریخ توانایی ندارد که به چنین کاری بپردازد. تنها ما افراد بشر هستیم که می توانیم حرکت کنیم. ما می توانیم با پشتیبانی و تحکیم نهادهای مردم سالار این حرکت را انجام دهیم. نهادهایی که با تکیه بر مبانی آزادی، به رشد و پیشرفت چشم امید دارند و ما میتوانیم به یاری این نهادها، حرکت به سوی پیشرفت را بسی بهتر به انجام برسانیم

درباره نویسنده

کارل رایموند پوپر (۲۸ ژوئیه ۱۹۰۲ – ۱۷ سپتامبر ۱۹۹۴) فیلسوف علم، منطق دان، ریاضی‌دان و اندیشمند انگلیسی اتریشی تبار و استاد مدرسه اقتصاد لندن بود. از نگاه پوپر هر چه یک نظریه بیشتر خود را در معرض خطر رد شدن (از طریق پیش‌بینی‌های دقیق) قرار دهد علمی تر است. او طرفدار سرسخت لیبرال دموکراسی است. «حدس‌ها و ابطال‌ها»، «درس این قرن»، «آینده باز است»، «زندگی سراسر حل مسئله است» و «ناکجاآباد و خشونت» کتابهای مهم پوپر هستند.

گشتی در کتاب

«تاریخ نوع بشر» وجود ندارد. بلکه تنها شماری محدود از تاریخ ها درباره همه جنبه های گوناگون زندگی نوع بشر وجود دارد. و یکی از این تاریخ ها تاریخ قدرت سیاسی است. و همین تاریخ به مرتبه تاریخ جهان ارتقاء یافته است. به عقیده من چنین ارتقایی، توهین علیه همه مفاهیم پاکیزه و شریف نوع بشر است. رویکرد به اختلاس و زورگیری و سرقت یا مسموم کردن دیگران و عرضه آن به عنوان «تاریخ نوع بشر» هنر و امتیازی نیست. زیرا تاریخ قدرت سیاسی چیزی جز تاریخ جنایات بین المللی و کشتار جمعی(که در حقیقت شامل تلاشهایی برای فرونشاندن آنهاست.)نیست. این تاریخ را در مدرسه ها می آموزند، و بعضی از بزرگترین جنایتکاران تاریخ را به عنوان قهرمانان تاریخ می ستایند.